Archive for آوریل, 2018

باد

در انتظار پایان خیابان جمشیدیه بودیم که به انتها رسید.
در انتظار رسیدن به قله ی کوه بودیم که به انتها رسید.
در حسرت رسیدن به خانه بودیم که به خانه رسیدیم.

هیچکدام از این خیابان ها نقطه ی پایانی نداشت و ما فکر می کردیم که به پایان می رسید. ما هیچ وقت به انتهای خیابان جمشیدیه نرسیدیم. ما هیچ وقت به قله ی کوه نرسیدیم. ما هیچ وقت به خانه نرسیدیم. این مسیر نقطه پایانی نداشت و ما تنها در حال ادامه دادن بودیم. انتهای این خیابان ها، شروع خیابان بعدی بود. لحظه ی رسیدن به خانه شروع یک فکر جدید بود. ما هیچ وقت به خانه نرسیدیم.

نوشتن دیدگاه

مخلوقی سرگردان

ferydoon-foroughi

ای که تو دادی جانم گو به من تا کِی بمانم
آدمی چون آدمک مخلوقی سرگردان
چون آدمک زنجیر بر دست و پایم از پنجه ی تقدیر من کِی رهایم؟

نوشتن دیدگاه