خط خطی

در هیاهوی این تکرار، اتفاقاتی نیز رخ می دهد. مگر می شود در چنین اجتماع بی در و پیکری خاطره ای، دل نوشته ای یا شعری برای رفع دلتنگی ها ننوشت. دلتنگی از جنس خود و برای خود. اما هنگامی که چشمه ی زندگیت از دستت دلگیر است دیگر مجالی برای نوشتن هم وجود ندارد. نوشته های گذشته ات را می خوانی و به آرامی از کنارش عبور می کنی. مدتی است از صدای خواندن نیز خسته شده ام. دلم نوازش مستقیم موسیقی را طلب می کند بدون هیچ واسطه ای برای بیان احساسات. اینبار اما موسیقی از جنس هنس زیمر روح من را با خود به پرواز در آورد.

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: