خط خطی

در هیاهوی این تکرار، اتفاقاتی نیز رخ می دهد. مگر می شود در چنین اجتماع بی در و پیکری خاطره ای، دل نوشته ای یا شعری برای رفع دلتنگی ها ننوشت. دلتنگی از جنس خود و برای خود. اما هنگامی که چشمه ی زندگیت از دستت دلگیر است دیگر مجالی برای نوشتن هم وجود ندارد. نوشته های گذشته ات را می خوانی و به آرامی از کنارش عبور می کنی. مدتی است از صدای خواندن نیز خسته شده ام. دلم نوازش مستقیم موسیقی را طلب می کند بدون هیچ واسطه ای برای بیان احساسات. اینبار اما موسیقی از جنس هنس زیمر روح من را با خود به پرواز در آورد.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

w

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: