خطوط نقش زندگی

photo_۲۰۱۷-۰۷-۲۷_۲۳-۳۱-۳۴

انگار جایی برای من و آدم هایی شبیه به من در این شهر وجود ندارد. نه مراسم هایش برایم قابل فهم است، نه نوع تفکراتشان. انگار از یک سیاره ی دیگر آمده ام. انگار هیچ وقت به اینجا تعلق خاطری نداشتم. تو گرما گرم این مراسمات محرم به خانه ی یک دوست رفتم، در حال خوردن نسکافه و شیرین عسل بودم که کامم تلخ شد. یکی دیگر از دوستانم نیز می خواهد مرا در این برزخ تنها بگذارد و برای همیشه از این جهنم فرار کند. ساعت ها با هم گپ زدیم، قهوه و نسکافه نوشیدیم. ساعت ها من را ملامت کرد که ماندنت در این کشور اشتباه است. ساعت ها و ساعت ها. میزان خستگی این روزهایم برای کسی قابل درک نیست. خستگی که شاید در ساعت 24 مقابل درب بسته یک فست فودی با چیز برگرهای خوشمزه اش در قالب یک عکس تصادفی غوطه ور باشد. فست فودی که دست کم به من یادآور شود که این مردم بیشتر از فرهنگ و حقیقت به دنبال خوردن چیزبرگر هستند.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

w

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: