بدون حرکت

این روزها کمتر حرف میزنم و بیشتر گوش می کنم. درست یا غلط فرقی نمیکنه، فقط گوش میدم. این روزها بیشتر قدم میزنم. خیابون ها، کوچه ها، پیاده روها رو قدم میزنم و سکوت می کنم. به صدای قدم هام گوش می کنم. این خانه زیباست اما خانه ی من نیست. یک موسیقی رو بارها و بارها گوش میدم تو سکوت شب و فکر می کنم. چیزی شبیه به مرگ تدریجی یک رویا. این موسیقی من رو برای ساعت ها با خودش برد، به کجا نمی دونم اما منی وجود نداشت.

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: