مردم پوچ

مردم کشورم برای من تشبیه شده به بچه های لوسی هستن که وقتی مادرشون و میبینن جوگیر میشن و خیلی دوست دارن ابراز وجود کنن. همیشه از آدمهایی که دوست داشتن بگن منم هستم حالم بهم می خورد. تو کوچه خیابون های خودمون اگه واقعا حالت و نوع رفتار اطرافیانمون و ببینیم متوجه میشیم که این کشور علاوه بر مشکلات سیاسی و … دارای ضعف شدید فرهنگیه. البته نمی خواهم بگم همه ی مردم کشورم اینطوری هستن اما حتما می تونم بگم که اکثریت غریب به اتفاقشون انسانهای مریضی هستن. همیشه خواستم شبیه این مردم نباشم و به هر قیمتی شده انسان متفاوتی باشم. شما چطور؟

2 دیدگاه »

  1. ليا said

    اين دغدغه هميشه با من بوده هم رنگ مردم نشدن و خيلي سخته چون وقتي مثلشون نباشي بلايي به سرت ميارن كه …

  2. محبوب said

    من گاهی اوقات هم فکر تو میشم
    ولی نمیدونم چرا همه فورا یادم میارن که:
    خواهی نشوی رسوا همرنگ جماعت شو
    این مثل رو قبول ندارم
    اما متاسفانه کاربرد داره

RSS feed for comments on this post · TrackBack URI

نظر شما در مورد این نوشته چیست؟

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی یکی از نمادها کلیک کنید:

نماد WordPress.com

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس گوگل

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. خروج /  تغییر حساب )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: